Het verhaal van Marlous over Jarno

Ik ben Marlous van de Bunt. Naar aanleiding van onze donatie (aan het THHA red.) is mij gevraagd iets te vertellen over Jarno, mijn man, die op 5 april van dit jaar (2019) op 43-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van hersentumoren.

Voor hij ziek werd was Jarno een fervent motorcrosser. Dat was hem met de paplepel ingegoten en hij genoot daarvan. Ook was hij gek op snelle auto’s en heeft er diverse gehad. Hij was ontzettend handig, een harde werker en wat ik bedacht, dat maakte hij. Hij kon echt alles bouwen. Vanaf mijn 16de waren we samen, samen werden wij volwassen. Bovenal was hij zo gek op zijn kinderen. Esmée en Mart zijn de redenen geweest dat hij zijn hoofd zo lang boven de modder heeft weten te houden. Als hij ze zag of hoorde begonnen zijn ogen te stralen. Hij heeft tot het allerlaatste gegeven wat hij kon om niks van ze te missen.

Aan de buitenkant zie je niet zo veel van deze vreselijke ziekte, maar het verandert elk aspect van je zijn. Elke gedachte, elk idee. Elke beweging, elk gevoel. Onze hersenen maken dat we het beleven en dat we het kunnen. Dat we in staat zijn tot kleine en grootse dingen. Bewust en onbewust. Diezelfde hersenen maken ons kwetsbaar; de kleinste afwijking kan letterlijk levensbedreigend zijn. Een hersentumor is een indringer die zich nestelt op de meest cruciale plek in ons lichaam. Het bracht veel verlies, van dingen die niet meer gingen of konden. Dat was moeilijk en verdrietig. Jarno was bijna altijd opgewekt en optimistisch over de toekomst. In zijn contact met de mensen om hem heen gaf hij zó veel, dat hij thuis soms moe en leeg kon zijn. Voor ons als gezin werd het ontzettend belangrijk om hierin goed te leren doseren. Het bleek voor ons een hele zoektocht om dat goed te kunnen doen en het was een spel van geven en nemen. Gaan zitten kniezen zat niet in zijn vocabulaire, dat de ziekte veel van hem afnam was ingewikkeld toch bleef hij zich inzetten voor wat hij wel kon. Al vrij snel toen de ziekte werd geconstateerd zijn wij op aanraden van een vriendin bij de kidsgroep van het Toon Hermans huis terecht gekomen. Het is een plek waar zij hun verhaal kwijt kunnen. De thema’s die worden aangeboden ondersteunen ze enorm in hun proces.

Hierdoor kwam Jarno met de wens dat, tijdens het laatste samenzijn, er een donatie aan THH gedaan zou moeten worden, omdat hij zelf tijdens zijn ziekteperiode ervaren had dat zijn kinderen enorm werden geholpen door hun bezoeken aan het THH en dat geweldig vonden. Hij wilde graag dat dit mogelijk blijft.

Terug naar het nieuwsoverzicht