Guusje

“Bijzonder, zo’n jonge vent die zich met zoveel warmte en liefde inzet!”

“Ik ben herstellende van borstkanker en Marcel masseert me af en toe. Ik werd benaderd door het THH met de vraag of ik mee wilde doen aan een fotoshoot voor het benefiet van 23 juni, waarbij ik op de foto gezet werd met één van de vrijwilligers van het THH. Met wie ik dan op de foto zou willen? Eerst dacht ik “met allemaal. Hoe kies je tussen zoveel lieve warme vrijwilligers? Maar de volgende dag wist ik het: MARCEL!

Omdat ik Marcel gewoon bijzonder vind, zo’n jonge vent die zich inzet voor het Toon Hermans Huis en ik vind dat hij het met zoveel warmte en liefde doet. Dat heeft vanaf het begin af aan heel veel indruk op mij gemaakt. En ik vond het ook stoer om met Marcel op de foto te gaan, met zo’n jonge, stoere vent.”

“Het was voor mij ook voor het eerst dat ik weer gefotografeerd wilde worden. Door de chemo was ik helemaal kaal geworden. Na maanden kwam mijn haar weer terug, Maar ik heb nu een heel ander koppie. Van blond naar helemaal grijs met aardig wat krulletjes. Ik vroeg me af of ik met dit hoofd wel op de foto wilde. En toen dacht ik: dat wil ik wel met zo’n stoere gozer naast me, hihi.”

“Hoe ik bij het Toon Hermans Huis terecht ben gekomen? Ik heb drie kinderen en mijn oudste dochter van 24 kwam op een gegeven moment thuis en ze zei ‘mam, ik heb Fabian meegenomen naar het Toon Hermans Huis. Dat is heel bijzonder en daar moet je echt heen! Je kunt daar van alles doen. Voor Fabian is er een jongerengroep en je moet zorgen dat hij bij die groep terechtkomt!”

“Ik zei, ja daag, laat ik eerst maar eens wennen dat ik kanker heb. Ik had niet de behoefte om bij lotgenoten te zitten, helemaal niet. Twee maanden laten kwam een vriendin die dit verhaal kende met me lunchen en ze reed me na de lunch ineens naar het Toon Hermans Huis. We kwamen er aan en het voelde als zo’n emotionele drempel, zo hoog kan ik niet stappen, dacht ik. Toen ging de deur open en bleek het letterlijk een heel hoge drempel te zijn en toen brak ik. Ik moest zo hard lachen en ik dacht ‘nou, oke.’ En ik ben er eigenlijk niet meer weggegaan.”

“Dat was vorig jaar december en ik heb sindsdien, vooral tijdens mijn chemo, mindfulness, yoga, crea-middagen en massages gedaan. Tijdens al die onderzoeken, uitslagen, behandelingen, chemo, de operaties en de bestralingen ben ik zeg maar uit mijn lijf getreden, op de manier van: ‘hier heb je mijn lichaam en ik hoop dat het werkt…’ Het bijzondere aan naar het Toon Hermans Huis gaan voor mij betekende dat ik steeds weer bij mezelf kwam.”

“Dan ging ik schilderen en dan dacht ik ‘wat doe ik hier? Ik kan me niet concentreren, niet focussen.’ En iedere vrijwilliger daar krijgt het voor elkaar mij op mijn gemak te stellen: ‘Maakt niet uit hoe je het doet, al zet je maar één streepje, rustig aan, wil je nog een kopje thee?’ Ik word daar altijd heel erg op mijn gemak gesteld. Niet heel intensief, maar gewoon hoe iedereen is. En toen ik voor het eerst een massage kreeg dacht ik ‘oh ja, ik heb ook nog een lijf!”

“En Marcel, ik vond jouw massage zo op mij afgestemd, zo zacht en rustig, stapje voor stapje. Door die veiligheid en dat rustige kwam ik er weer achter dat ik ook nog een rug, benen, een lijf had. Het Toon Hermans Huis brengt mij weer terug bij mezelf. Ik was bang om er geconfronteerd te worden met kanker en met lotgenoten, maar ik kwam juist in aanraking met humor, lachen, creativiteit, even loslaten. Dat was het, juist even de kanker loslaten.”