In de lessen wordt de ziekte kanker bespreekbaar gemaakt, ontvangen de kinderen informatie over het Toon Hermans Huis Amersfoort en wat dit huis kan betekenen voor allen die te maken krijgen met kanker. ‘We laten de leerlingen in de lessen eerst zelf vertellen over de ervaringen die ze met de ziekte kanker hebben in hun directe omgeving’, aldus Karen Rutgers. ‘Daarna bespreken we de gevolgen die de ziekte kan hebben voor hun vader, moeder, broertje, zusje, opa of oma. Maar ook voor henzelf. Buikpijn, moeilijkheden met slapen of concentreren, hoofdpijn, maar ook spanningen en gevoelens van eenzaamheid zijn veel voorkomende gevolgen. Kinderen krijgen thuis vaak minder aandacht (alle aandacht gaat immers uit naar de patiënt) en er kan een kloof met klasgenootjes ontstaan.’
   
’We benoemen gevoelens en emoties die optreden zoals angst, boosheid, verdriet en machteloosheid en laten de kinderen in groepjes op een creatieve manier hieraan uiting geven. Met behulp van kleur en waskrijt kunnen ze op papier tekeningen, gedichten en raps maken. Na afloop presenteren ze hun gemaakte werken en vertellen wat deze zeggen en hoe ze hiertoe gekomen zijn. Gezamenlijk bespreken we wat kan helpen bij deze gevoelens. Afleiding zoeken, afreageren op een boksbal, steun zoeken bij een vertrouwd iemand en met de deur smijten zijn veel genoemde uitingen. Maar ook een brief schrijven waarin je al je gevoelens kwijt kunt, chocolade eten, je knuffel pakken, zingen en sporten.’
   
Opvallend hoeveel kinderen in hun directe omgeving te maken hebben met kanker. ‘Meestal de meerderheid van de kinderen in één klas’, aldus Pieternel Haspels van het THHA. ‘Bijzonder te ervaren hoe open ze vertellen over hun ervaringen en indrukwekkend te zien hoe ze in hun tekeningen, gedichten creatief uiting geven aan hun gevoelens en emoties. Deze geven aan wat er in hun gedachten speelt en wat hen zoal bezighoudt. We hopen dat hetgeen we in de lessen behandeld hebben hen bijblijft, zodat zij steun zoeken als ze dat nodig hebben in een moeilijke fase van hun leven. Een enorme bron van steun hierbij is jezelf te uiten. De vorm die iemand daarvoor kiest hangt samen met de eigen voorkeuren, behoeften en leeftijd. Belangrijk is altijd te vragen waar iemand behoefte aan heeft en dat niet zelf in te vullen. Wat de een helpt, helpt niet automatisch de ander. We hebben dat ook tijdens de projectlessen ervaren.’

Gerry Verkerk is zeer tevreden over de opzet van de projectlessen en het resultaat. ‘De leerlingen blijken graag te vertellen over hun ervaringen en willen met elkaar zoeken naar wat kan helpen. Het is een bewustwordingsproces dat hiermee op gang gebracht kan worden. En als docent krijgen wij in toenemende mate te maken met kinderen die in hun directe omgeving te maken hebben met kanker. We proberen hier zo goed mogelijk mee om te gaan, de leerlingen te begeleiden en hen aandacht te geven (of er juist even niet met hen over te praten). Dit vraagt van ons docenten ook enige achtergrond en kennis over de ziekte, de begeleiding en het verwerkingsproces. Door in de projectlessen met de leerlingen te werken aan opdrachten rondom het thema leren wij zelf ook hoe om te gaan met de ziekte, maar ook met emoties en gevoelens van de kinderen. Het is zowel voor de kinderen alsook voor docenten en mentoren zeer waardevol geweest. We zijn daarom van plan de lessen volgend jaar ook weer te geven.’